DEPRESYON

İlk başlarda tahammülüm hiç yok denecek kadar azdı sonra sonra yatıştım alıştım.
Belki hayat bu kadar karamsar olmamalıydı benim için bu denli çekilmez bi hal almamalıydı ama sonuç bu işde depresyondayım ve galiba bocaliyorum.
Gitmeler bu kadar zor mudur her zaman bu kadar can mı yakıcı olmalıdır daha kolay olamaz mı zaman ilaç derlerye hani yok mudur başka çaresi devası, "tüm ışıkları söndürüp öyle gelsen kimse görmeden seni hatıran yetmez ki bana sevdiğim su olsam sensiz akmam ki"  bu haldeyim ve farkındayım gidişat hiçte iyi değil.
Unuturum sandım meğer ben yanılmışım herkes bana üzülürsün demişti ben yine kendi bildiğimle kaldım bi başıma kendi kendime.
Ama biliyorum ki artık çok güçlüyüm daha az güveniyorum  inancım tükendi aşka ve sadakate bir ben bir başıma.